Almanya'da Yayımlanan Son 6 Kitabımız

Amazon.co.jp, Boek.net, exlibris.ch, lesen.ch, bookya.de, ebaY.fr, tuerkische-sagen.de, kinderboeken.nl, Bookplus.fi, libreka.de, Amazon.de, Libri.de, Twenga.de, DeutschesFachbuch.de, ebaY.at, ebaY.be, ebaY.de, ebaY.nl, buch.ch, buecher.de, HOEPLI.it, SZ-Shop.de, BuchBote.de, Hugendubel.de, Zeno.org, novumverlag.at, Bides.de, rezeptschmiede.de, cooceo.de, deknigi.com, soundmedia.ch, bookya.de, moov.cc, StudieBoeken.nl, newstin.ae, buch-cd-dvd.eu

22.04.2009 Neue deutsch-türkische Homepage im Netz
(http://openpr.de/news/271918/Neue-deutsch-tuerkische-Homepage-im-Netz.html)

(openPR) - Der Zwiebelzwerg Verlag aus Willebadessen hat zusammen mit der Künstlerin Heike Laufenburg, mit Prof. Necati Demir sowie mit dem Lehrbeauftragten Ibrahim Özbakir von der Cumhuryiet Universität in Sivas (Türkei) eine Homepage in deutscher und türkischer Sprache online gestellt. Die Homepage tuerkische-sagen.de stellt ein gemeinsames Buchprojekt für türkische Sagen vor. Auf eigenen Internetseiten werden gerade die Kinderbücher dieses Projekts kostenlos als E-Books angeboten und können mit allen Bildern in deutscher und in türkischer Sprache gelesen werden. Sie dienen sowohl dem Sprachvergleich, wie auch dem Erlernen, Wieder-Erlernen oder Vertiefen der jeweiligen Sprache.

Für diese Homepage arbeitet der Willebadessener Zwiebelzwerg Verlag zusammen mit der Willebadessener Künstlerin Heike Laufenburg. Von der Cumhuruyiet Universität in Sivas zeichnet Prof. Dr. Demir sowie der Lehrbeauftragte Ibrahim Özbakir verantwortlich für dieses Projekt.

Die Internetseiten für die Kinderbücher sind www.kecili-baba.de, www.uenye-burg.de, www.halbmondsage.de, www.baer-und-dieb.de, www.baumheiligkeit.de, www.das-himmelsbrot.de.

17.03.2009 Türkische Feenmärchen – Fantasiewelt der Türken
(http://www.schenken.net/cgi-bin/db_site.cgi/site_2298)

Bettgehzeit, Vorlesezeit! 1001 Nacht ausgelesen? Die Grimm´schen Märchen kennt man schon in- und auswendig? Dann ist es Zeit für eine Sammlung von Märchen und Fabeln, die hierzulande noch recht unbekannt sein dürfte - wurde sie doch schließlich vom Verfasser, dem Professor für türkische Literatur Dr. Necati Demir, bei einer Reise durch die Türkei zusammengestellt - von primären Quellen, ganz nach dem Vorbild der Gebrüder Grimm.

Mit dem titelgebenden Märchen Feenmädchen beginnt der Geschichtenzyklus, bei dem die Tiere sprechen, die Gottesgläubigen belohnt werden und die jüngste Tochter den Prinzen bekommt.

Im Zuge der Völkerverständigung und kultureller Dialoge merkt der verständige Leser schnell: so verschieden sind wir garnicht - die Geschichten ähneln in Inhalt und Aussage denen, die hierzulande erzählt werden.

Tatsächlich findet sich, auf eineinhalb Seiten zusammengepfercht, die türkische Version von Aschenputtel - ungleich gewaltloser als die hier bekannte Version; in Der fehlende Schuh wäscht die Stiefmutter ihrer eigenen Tochter lediglich die Füße, damit ihr der Schuh passt, und hackt ihr nicht Zehen oder Ferse ab. Am Ende bekommt natürlich die ungeliebte Stieftochter den Prinzen.

Statt "Es war einmal und ist nicht mehr" beginnen die Märchen hier eben mit "Es war einmal doch, und es war einmal nicht". Statt dem Kaiser regiert hier der Padischah, statt Bettlern werden die Geschichten von Derwischen bevölkert.

Ein paar fragliche Weisheiten sind dabei - so wird etwa in Der blinde Wolf ein Schafshirte dafür belohnt, dass er zu arbeiten aufhört, da Allah einem blinden alten Wolf Vögel mit Essen schickt. Fazit des Hirten: "Allah, der einen Wolf nicht vergisst und seine Nahrung zu ihm schickt, wird auch unsere Nahrung zu uns schicken." Wenn der Hirte alt und krank, gar blind, wäre, könnte man diese Schlussfolgerung unterschreiben, so liest man die Geschichte mit hochgezogener Augenbraue - ob der verqueren Logik des Hirten oder Allahs ganz besonderer Güte wegen, der den Hirten tatsächlich versorgt, sei dahingestellt.

Auf jeden Fall eine erfrischende Sammlung kurzer Märchen, ideale Häppchen für Bettgehgeschichten.

HM

Kültür, bir millet veya topluluğa özgü düşünce ve sanat eserlerinin bütünüdür. Tarihî ve toplumsal gelişme süreci içerisinde yaratılan maddî ve manevî değerlerin tamamıdır. Kültür; toplumları birleştirir, bütünleştirir, barış içerisinde yaşamalarını sağlar.

Kültürümüzün çok uzun bir geçmişi ve muazzam bir derinliği bulunmaktadır. Bu yüzden çok büyük bir zenginliğe ve köklü bir yapıya sahiptir. Bu yüzden Mustafa Kemâl Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti'nin temelini yüksek Türk kültürü olarak belirlemiştir.

Kültürümüzün en önemli görevlerinden biri de eğitimdir. Okul kavramının ve okulların olmadığı zamanlarda eğitimin bütün çeşitleri halk kültürü ile yapılmaktaydı. Yani halk, tecrübeleriyle kültürünü oluşturuyor, onunla nesillerini eğitiyordu. Bu kültür unsurlarının bazılarını şöyle sıralayabiliriz:

1. Ninniler: Ninnilerle 0-6 yaş arası çocuklar eğitilmekte, çok küçük yaştan itibaren hayata hazırlanmaktaydı. Çocuk ufku ninnilerle geliştirilmekte, yüksek seciyeli bir insan olmasının temeli atılmaktaydı. Alpliğe veya bilgeliğe hazırlanan çocuğa söylenen şu ninni, sadece bir örnektir:

Yazının Tamamı...

Tarih boyunca Türkçe, Türk milletinin millî birliğinin en önemli dayanağı olmuştur. Bir başka söyleyişle Türk milleti tarih boyunca birliğini Türkçe ile sağlamıştır. Dilde birlik bozulunca, millî birlik de zayıflamış, her defasında bedeli çok ağır ödenmiştir.

Yazının Tamamı...

İki yıl önce Mersin'de Türk bayrağı ayaklar altına alınmış, çiğnenmekten son anda bir güvenlik görevlisi kurtarmıştır. Bayrak çiğnemek gibi ahlaksızca, hayasızca davranışa Türk milleti, ülkenin her tarafında bayrağını yükselterek cevap vermiştir. Türk bayrağına karşı yapılan bu saldırıyı kınıyor, tepki gösteren herkesi kutluyoruz.

Yazının Tamamı...

Türkçe, yabancı dillerin tesirinde kalmak bakımından pek çok kötü tecrübe yaşamıştır. Bu kötü tecrübelere karşı feryatlar Köktürk Dönemi'ne kadar inmektedir. Kül Tigin ve Bilge Kagan Abideleri'nde Türklerin yaptığı hatalar arasında sayılan, "Türk beyleri Türk adını bıraktı, Çinlilerin unvanını aldılar" ifadesi, kötü bir tecrübenin sonraki bütün nesillere ulaştırılması için taşa kazınmasından başka bir şey değildir. Çünkü Türkler kendi adlarını bırakıp unvanını aldıkları millet karşısında çok kötü bir varlık yokluk mücadelesi vermiştir. Fakat her nedense birkaç yüzyıl sonra aynı hatalar tekrar edilmiştir.

İçine girdiği medeniyet dairesinin dümen suyundan gitmeye başlayan Uygurlar; Çince, Tibetçe, Sanskritçe ve Soğdakçadan önce tercümeler yaparak dil birlikleri almıştır. Bu dil birlikleri daha sonra günlük hayata kadar uzanmış ve pek çok sıkıntılara mal olmuştur.

Türkler, zamanla bu sıkıntıyı da unutmuşlar, Anadolu'ya yerleşme mücadeleleri verdikleri günlerde Farsça ve Arapçayı eğitim ve devlet işlerinde kullanmışlardır. Farsça ve Arapça kullanımı günlük hayata da ileri derecede yansımıştır. Türk toplumunun ve Türkçenin bunaldığı bir zamanda, Karamanoğlu Mehmet Bey'in devlet ve millet hayatının her kesiminde Türkçenin kullanılacağı konusundaki meşhur buyruğu ile bu sıkıntı da aşılmıştır.

Türk milleti, Karamanoğlu Mehmet Bey'in gösterdiği yolun aydınlık olduğunu hemen fark etmiştir. Bu yüzden Eski Türkiye Türkçesi, Türkçenin en sade ve en temiz kullanıldığı devirlerinden biri durumuna gelmiştir.

Yazının Tamamı...

Türkiye ve Türklüğün bir siyasî sınırı, bir de kültür sınırı vardır. Siyasî sınırımız, içinde bulunduğumuz vatan iken kültür sınırımız, Türkçenin konuşulduğu her yere uzanır. Üzerinde hangi bayrak dalgalanırsa dalgalansın, Türkçenin yazıldığı ve konuşulduğu her coğrafya Türk kültür sınırının içerisindedir. Günümüzde kuzeydoğu Asya’dan Afrika’nın ortalarına, Çin Seddi’nden Avrupa’nın içlerine kadar Türk milletini birbirine bağlayan en önemli bağ Türkçedir.

Coğrafyayı vatan, insanları millet yapan unsurların en başında dil gelir. Ayrıca dil, coğrafyanın ve milletin en önemli bekçisidir. Hem siyasî hem de kültür sınırımızın bekçisi de Türkçedir. Dolayısıyla Türkçenin kullanılması ve Türkçe öğretiminin önemi kendiliğinden ortaya çıkmaktadır.

Almanlar, II. Dünya Savaşı’nda Fransa’yı işgal ettiğinde Alsace ve Lorraine’deki okullarda Almancadan başka dil öğretilmesini yasaklarlar. Öğretmenler ve öğrenciler Fransızcanın ne kadar önemli olduğunu o zaman fark ederler. Geriye dönüp baktıklarında Fransızcanın öğretimi ve öğrenimi konusunu ne kadar ihmal ettiklerini o zaman anlarlar. Aileler daha fazla para kazanabilmek için çocuklarını tarlalara ve dokuma tezgahına göndermişler, öğretmenler çocuklara bahçelerini sulatmışlar ...

Yazının Tamamı...